Eind aan het zwart! De blog die ik automatisch postte
tijdens de uitvaartdienst valt met het verschijnen van
deze van de voorpagina van Tijd voor... en dus is het
tijd om het licht weer aan te doen.
Al twintig dagen inmiddels blijkt immers, dat het leven
door gaat. Dat je de dag na de crematie gewoon aangereden
wordt door een taxi. Dat Miep een prachtig rapport krijgt
op school, ook als oma het niet meer kan zien. Dat we op
de zaak leuke en spannende, grote stappen nemen om weer
een echte drukkerij te worden.
Ondertussen lijkt het feit dat mijn moeder niet meer leeft
nog steeds niet door te dringen. Ik heb regelmatig de neiging
haar even te bellen. Het ergst had ik dat de middag na haar
crematie, toen eindelijk alles klaar was en ik haar zo graag
wilde vertellen hoe mooi het allemaal was geweest, hoe goed
wij dat toch even gedaan hadden met z'n drieën...
En toch druppelt het besef wel waarneembaar binnen.
Heel langzaam. Ik schrik niet meer als ik me na het ontwaken
weer realiseer dat ze er niet meer is. Gisteren zat ik heel
even op haar plekje op de bank, daar ruikt het nog naar haar
en dat was prettig niet verdrietig. Ik weet heel goed dat
het zo is en niet anders. Dat het goed is, want op is nou
eenmaal op en op was het. Dat er ook een enorme rust is
gekomen in de plaats voor de jarenlange zorgen om haar...