Posts tonen met het label tranen met tuiten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tranen met tuiten. Alle posts tonen
8 november 2021
20 februari 2019
25 februari 2013
22 februari 2013
20 februari 2013
31 juli 2012
8 juni 2012
29 december 2011
Tijd voor 2011
Tijd om af te sluiten... Een jaar en een tijdperk.
Het is er wel een mooie dag voor, dat dan weer wel..




Het is er wel een mooie dag voor, dat dan weer wel..




9 maart 2011
8 maart 2011
27 juni 2010
Tijd voor wit
Eind aan het zwart! De blog die ik automatisch postte
tijdens de uitvaartdienst valt met het verschijnen van
deze van de voorpagina van Tijd voor... en dus is het
tijd om het licht weer aan te doen.
Al twintig dagen inmiddels blijkt immers, dat het leven
door gaat. Dat je de dag na de crematie gewoon aangereden
wordt door een taxi. Dat Miep een prachtig rapport krijgt
op school, ook als oma het niet meer kan zien. Dat we op
de zaak leuke en spannende, grote stappen nemen om weer
een echte drukkerij te worden.
Ondertussen lijkt het feit dat mijn moeder niet meer leeft
nog steeds niet door te dringen. Ik heb regelmatig de neiging
haar even te bellen. Het ergst had ik dat de middag na haar
crematie, toen eindelijk alles klaar was en ik haar zo graag
wilde vertellen hoe mooi het allemaal was geweest, hoe goed
wij dat toch even gedaan hadden met z'n drieën...
En toch druppelt het besef wel waarneembaar binnen.
Heel langzaam. Ik schrik niet meer als ik me na het ontwaken
weer realiseer dat ze er niet meer is. Gisteren zat ik heel
even op haar plekje op de bank, daar ruikt het nog naar haar
en dat was prettig niet verdrietig. Ik weet heel goed dat
het zo is en niet anders. Dat het goed is, want op is nou
eenmaal op en op was het. Dat er ook een enorme rust is
gekomen in de plaats voor de jarenlange zorgen om haar...
tijdens de uitvaartdienst valt met het verschijnen van
deze van de voorpagina van Tijd voor... en dus is het
tijd om het licht weer aan te doen.
Al twintig dagen inmiddels blijkt immers, dat het leven
door gaat. Dat je de dag na de crematie gewoon aangereden
wordt door een taxi. Dat Miep een prachtig rapport krijgt
op school, ook als oma het niet meer kan zien. Dat we op
de zaak leuke en spannende, grote stappen nemen om weer
een echte drukkerij te worden.
Ondertussen lijkt het feit dat mijn moeder niet meer leeft
nog steeds niet door te dringen. Ik heb regelmatig de neiging
haar even te bellen. Het ergst had ik dat de middag na haar
crematie, toen eindelijk alles klaar was en ik haar zo graag
wilde vertellen hoe mooi het allemaal was geweest, hoe goed
wij dat toch even gedaan hadden met z'n drieën...
En toch druppelt het besef wel waarneembaar binnen.
Heel langzaam. Ik schrik niet meer als ik me na het ontwaken
weer realiseer dat ze er niet meer is. Gisteren zat ik heel
even op haar plekje op de bank, daar ruikt het nog naar haar
en dat was prettig niet verdrietig. Ik weet heel goed dat
het zo is en niet anders. Dat het goed is, want op is nou
eenmaal op en op was het. Dat er ook een enorme rust is
gekomen in de plaats voor de jarenlange zorgen om haar...
14 juni 2010
Tijd voor liefde
Omdat spreken bij de crematie niet mijn podium is...
en ik toch ook iets wil zeggen nu, over mijn mama.
Mijn mama was de liefste mama van allemaal!!!
Mijn mama wist alles! Ook als ze het niet wist..
Mijn mama heeft ons geleerd te houden van,
respect te hebben voor, te geloven in onszelf en
te zien hoe mooi het leven is zonder poeha en poespas.
Ik zal haar vreselijk missen.
ps. Ik zoek nog iemand die me wil bellen als
Ronnie o'Sullivan op tv is..
13 juni 2010
10 juni 2010
8 juni 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)









